Η εικόνα επαναλαμβάνεται σχεδόν κάθε Σαββατοκύριακο και αργία στα Γιάννενα, όμως το διήμερο που πέρασε (Κυριακή και Δευτέρα) το φαινόμενο «φώναζε» από μακριά. Σχολικές αυλές ερμητικά κλειστές με βαριές αλυσίδες και λουκέτα, αλλά την ίδια στιγμή… γεμάτες από παιδιά.

Για μια ακόμη φορά, οι μικροί απέδειξαν ότι η ανάγκη για παιχνίδι και άθληση είναι πιο δυνατή από τις απαγορεύσεις.

Τα παιδιά βρίσκουν πάντα τον τρόπο –πηδώντας κάγκελα και ρισκάροντας ακόμη και τη σωματική τους ακεραιότητα– για να απολαύσουν το μπάσκετ ή το ποδόσφαιρο που τους στερεί η γραφειοκρατία και η έλλειψη σχεδιασμού.

Είναι πραγματικά οξύμωρο: Σε μια πόλη που «διψάει» για ελεύθερους χώρους, οι μόνοι ασφαλείς και διαμορφωμένοι χώροι (τα σχολεία) παραμένουν ανοιχτοί μόνο τις ώρες των μαθημάτων.

Το «καθεστώς της κλειδαριάς» συνεχίζεται, με τον Δήμο να παρακολουθεί αμήχανος ή να οχυρώνεται πίσω από την ευθυνοφοβία για τυχόν ζημιές ή ατυχήματα.

Το να βλέπουμε παιδιά να «δραπετεύουν» μέσα στα σχολεία για να παίξουν, είναι μια εικόνα που δεν τιμά κανέναν. Ήρθε η ώρα να μπει ένα τέλος στα λουκέτα και να αποδοθούν οι αυλές σε αυτούς που πραγματικά ανήκουν: Στα παιδιά μας.

Είναι ζήτημα πολιτικής βούλησης και όχι… κλειδαρά.