Είναι ουσιαστικά αποθράσυνση αυτό που συμβαίνει στον χώρο των Ελλήνων Βλαχόφωνων στην Αλβανία, με κεκαλυμμένους, πλην όμως πασιφανείς τρόπους, από πλευράς των υπηρεσιών της ρουμανικής προπαγάνδας. Με τη συνδρομή πάντοτε της πολιτείας της Αλβανίας, η οποία επίσης προσπαθεί να κρυφτεί πίσω από το δάχτυλό της.
Φέτος οι εκδηλώσεις για την Ημέρα των Βλάχων – όπως την έχουν «κατοχυρώσει» στο οικοσύστημα των «μη»- κυβερνητικών οργανώσεων που υλοποιούν το έργο απόσπασης των πληθυσμών αυτών από τον Οικουμενικό και δη τη Βορειοηπειρωτική συνιστώσα του Ελληνισμό – έχουν κάποια καινούργια στοιχεία που θα πρέπει να μας απασχολήσουν.
Ουσιαστικά η Ρουμανία και όλο το φάσμα που προσπαθεί να καπηλευτεί, με επίμονο τρόπο τους Έλληνες Αρωμάνους της Βαλκανικής, μνημονεύει ένα δώρο των Οθωμανών Σουλτάνων και της Αυστροουγγαρίας. Είναι πλέον δύο κρατικές οντότητες μη υφιστάμενες. Πρόκειται για το Σουλτανικό Ιριδέ του 1905 με το οποίο αναγνωρίζεται ως ξεχωριστή κοινότητα μέσα στην Οθωμανική Αυτοκρατορία και με δικαίωμα προστάτη τη Ρουμανία, αυτή των Βλαχόφωνων.
Και ενώ αυτοί που μοχλεύουν την ιστορία έχουν επίγνωση των δεδομένων πλην όμως έχουν ανάλογα οφέλη, παρασέρνονται άβουλα και εν αγνοία επί το πλείστον Βλάχοι που είναι Έλληνες πολίτες και μάλιστα έχουν απόλυτη συνείδηση και επίγνωση των όσων τούτο συνεπάγεται.
Στην προκειμένη περίπτωση προβληματισμούς προκαλεί η παρουσία
στην εκδήλωση των Ρουμανιζόντων Βλαχόφωνων στην Κορυτσά προ ημερών, του οικείου Επισκόπου Κορυτσάς.
Έχει ιδιαίτερη σημασία να αναφερθεί το γεγονός που δεν έχει απλά συμβολική αξία. Λειτουργεί ουσιαστικά ως θρυαλλίδα εξελίξεων. Ειρήσθω εν παρόδω να αναφερθεί ότι η εκδήλωση με τη συμμετοχή κρατικών τοπικών και δημοτικών αρχών της Κορυτσάς είχε διαβαλκανικό υποτίθεται χαρακτήρα, συμμετείχε δε ο Πρέσβης της Ρουμανίας στα Τίρανα κλπ., έγινε σε αίθουσα του Ιερού Ναού της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος. Η θεμελίωση του εν λόγω Ναού έγινε από τον τότε Πρέσβη της Ρουμανίας Γκεόργκε Μίκου. Πρόκειται για στέλεχος των Ρουμανικών υπηρεσιών του καθεστώτος Τσαουσέσκου που δραστηριοποιήθηκε στην Αλβανία για πολλά χρόνια μετά τις αλλαγές στην Ανατολική Ευρώπη.
Ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Αναστάσιος ωστόσο και προκειμένου αντιμετωπίσει την ιδιάζουσα κατάσταση που θα προέκυπτε και κατόπιν δυουσών επικοινωνιών με τις αρχές του Πατριαρχείου της Ρουμανίας, έθεσε την ανέγερση του Ναού υπό τη δική του μέριμνα αποφεύγοντας τη δημιουργία δομής έξω από την τοπική Επισκοπή.
Ωστόσο όμως τούτο δεν δικαιολογεί την έμμεση πλην όμως σαφή δικαιολόγηση της Ρουμανικής προπαγάνδας που ουσιαστικά δεν λειτουργεί απλά ως αμφισβήτηση της ελληνικότητας των Βλάχων αλλά διαβάλει την ίδια την κοινοτική συνοχή. Απεναντίας καταστεί πιο έντονη την αίσθηση καινούργιων δεδομένων που επιδιώκουν να δημιουργήσουν στον ευαίσθητο χώρο της Αλβανίας…
Και επειδή ο λόγος για την Κορυτσά είναι λυπηρό το γεγονός αυτού του σφετερισμού της ιστορίας όπου ακριβώς την περίοδο εκείνη του διαβόητου ως άνω Ιριδέ – «μέγιστη επιτυχία της Ρουμανικής διπλωματίας» ως διατείνονται, ο Επίσκοπος Φώτιος (Καλπίδης) δολοφονήθηκε ακριβώς από τους Ρουμανίζοντες και Αλβανίζοντες που βιαίως επιδίωκαν την απόσπαση μερίδας των Ορθοδόξων από το Πατριαρχείο και τον ενιαίο Ελληνισμό. Είναι κάτι που πρέπει να λαμβάνει υπόψη του ισχυρά ο κάθε διάδοχος του Φωτίου.
Ανάλογη δραστηριότητα έλαβε χώρα τη παρουσία Δημάρχου και βουλευτού της Κυβερνητικής παράταξης στο Αργυρόκαστρο, στο Βλάχικο κεφαλοχώρι Αντών Πότση, στους πρόποδες του Λαμπόβου του Ζάππα.
Καθεστωτικοί συνδεδεμένοι με τις Ρουμανικές υπηρεσίες και συνεργεία ως προαναφέρθηκε του κράτους της Αλβανίας, διοργάνωσαν και φέτος την «πολιτιστική ημερίδα των Βλάχων». Προφανώς έξω και ενάντια της επιθυμίας και κοινού αισθήματος των κατοίκων της περιοχής. Που είναι συνειδητά Ελληνική ως επί το πλείστον. Εξ ου και έμειναν αδιάφοροι και μακριά από την προβοκάτσια.
Να αναφερθεί πάντως η παρουσία κληρικών που είναι η εμμονή της επιδίωξης των Ρουμάνων προκειμένου πέραν των άλλων διασκεδάσουν τις εντυπώσεις και παρασύρουν στην ανιστόρητη και ουσιαστικά χωρίς ορατά οφέλη εμμονή τους, αθώους κατοίκους της υπαίθρου.
Κι εδώ είναι το ζητούμενο και το απαιτούμενο για τον Ελληνισμό.
Δεν μπορεί και δεν πρέπει να υπάρχει εφησυχασμός με δεδομένο και προφανώς αναντίρρητο επιχείρημα της αδιαμφισβήτητης αφοσίωσης των Ελληνοβλάχων στα πάτρια. Πρέπει να τους δίδονται και όλα τα απαραίτητα εφόδια να αισθάνονται υπερήφανοι και πλήρους πεποίθησης περί τούτου.
Εδώ μπορεί κανείς να διαπιστώσει υστέρημα και ελλείψεις.
Όσο εκτεθειμένοι έναντι της ιστορικής αλήθειας και κυρίως αχάριστοι για όσα πλουσιοπάροχα και άνευ φειδούς το κράτος των Ελλήνων τους παράσχει χωρίς χειραγώγηση και καταπίεση, είναι στελέχη της κοινότητας που τίθενται στην υπηρεσία αλλότριων εχθρικών προπαγάνδων, τόσο πιθανά ευάλωτοι καθίστανται οι ανήκοντες στην συντριπτική πλειοψηφία των Ελληνόφρονων εάν δεν στηριχθούν με ανάλογους τρόπους.
Δεν θα ήταν μάλιστα υπερβολή – τα κράτη έχουν τους δικούς κανόνες και τρόπους εμπέδωσης πολιτικών – να γίνονται και διορθωτικές παρεμβάσεις στην διαχείριση της υποκειμενικής εθνικής συνείδησης των όσων καιροσκοπικά την επικαλούνται.
Ενώ είναι προφανή η σκοπιμότητα και το όφελος της πολιτείας της Αλβανίας ώστε να διασπάσει προκειμένου χειραγωγήσει και αδυνατήσει την ισχύ της Βορειοηπειρωτικής Κοινότητας, συνταυτισμένη μαζί της όπως από σχεδόν 130 χρόνων σύμπλευση των καιροσκοπισμών του Ρουμανικού μεγαλοϊδεατισμού – σε μια νεόκοπη διεθνή συνδρομή των ιδρυμάτων Σόρος και των Γερμανικών υπηρεσιών εξωτερικής πολιτικής – εξ ίσου αδήριτη είναι η πραγματικότητα κενού από πλευράς της Ελλάδας.
Η πολιτική – πόσο μάλλον στο πεδίο της εξωτερικής και των εθνικών και θρησκευτικών ζητημάτων – όπως και η φύση δεν ανέχεται το κενό…
