Ένα έργο με έντονο ιστορικό και συμβολικό φορτίο περνά από τη φάση του σχεδιασμού στην υλοποίηση, καθώς ο Δήμος Πωγωνίου ανακοινώνει την έναρξη εργασιών για την πλήρη αποκατάσταση του Μνημείου των θυμάτων της γερμανικής κατοχής και την ανάπλαση του περιβάλλοντος χώρου στην κεντρική πλατεία Κεφαλοβρύσου.
Το Μνημείο, το οποίο ανεγέρθηκε το 1952 στη μνήμη των θυμάτων του Ολοκαυτώματος της περιοχής, πρόκειται να αποκατασταθεί πλήρως, με στόχο να αναδειχθεί η ιστορική του σημασία και να αποδοθεί στην κατάσταση που του αξίζει.
Ο συνολικός προϋπολογισμός των παρεμβάσεων ανέρχεται σε 69.000 ευρώ με ΦΠΑ 24%. Από το ποσό αυτό, 40.000 ευρώ έχουν διατεθεί μέσω της Βουλής των Ελλήνων, με πρωτοβουλία του τότε Προέδρου Κώστα Τασούλα, τον οποίο ο Δήμος Πωγωνίου ευχαριστεί για τη συμβολή του στην ανάδειξη της ιστορικής μνήμης της περιοχής.
Οι παρεμβάσεις στο Μνημείο
Οι εργασίες περιλαμβάνουν εξειδικευμένες παρεμβάσεις στερέωσης του μνημείου, αντικατάσταση πλακών και νέα χάραξη των ονομάτων των θυμάτων.
Παράλληλα, προβλέπεται συνολική αναβάθμιση του περιβάλλοντος χώρου, με αντικατάσταση μαρμάρων στη βάση, διευθέτηση των παρτεριών, βελτίωση του φωτισμού τόσο του Μνημείου όσο και της πλατείας, αντικατάσταση πλακών επίστρωσης και διαμόρφωση του χώρου πίσω από το μνημείο.
Διεκδίκηση αναγνώρισης ως Μαρτυρικό Χωριό
Οι εργασίες ξεκινούν σε μια περίοδο κατά την οποία ο Δήμος Πωγωνίου συνεχίζει τη διεκδίκηση της ιστορικής αναγνώρισης του Κεφαλοβρύσου ως Μαρτυρικού Χωριού.
Παρότι η πρώτη απόφαση της αρμόδιας επιτροπής ήταν αρνητική, η δημοτική αρχή δηλώνει ότι δεν εγκαταλείπει την προσπάθεια και συνεχίζει τη διαδικασία τεκμηρίωσης.
Σε συνεργασία με ειδική επιστημονική ομάδα, ο Δήμος προχωρά στη σύνταξη νέου, πλήρως τεκμηριωμένου φακέλου, με στόχο την επανεξέταση του αιτήματος και την επίσημη αναγνώριση της ιστορικής θυσίας της περιοχής.
«Ιστορικό και ηθικό χρέος»
Για τον Δήμο Πωγωνίου, η αποκατάσταση του Μνημείου και η συνολική προσπάθεια αναγνώρισης αποτελούν ζήτημα ιστορικής ευθύνης και ηθικού χρέους απέναντι στους ανθρώπους που χάθηκαν.
Όπως τονίζεται, η ιστορική μνήμη δεν μπορεί να περιορίζεται σε διοικητικές διαδικασίες, αλλά αποτελεί ζωντανό στοιχείο της τοπικής ταυτότητας και της συλλογικής συνείδησης της περιοχής.
