Φαίνεται πως για τα κεντρικά των τραπεζών και τα γραφεία των Αθηνών, το Δελβινάκι και τα χωριά της παραμεθορίου είναι απλώς «κουκκίδες» στον χάρτη.

Η απόφαση για την απομάκρυνση του μοναδικού ΑΤΜ από την περιοχή είναι το τελευταίο «χτύπημα» σε μια μακρά αλυσίδα απαξίωσης.

Από τα μέσα της δεκαετίας του ’90, το έργο το έχουμε δει σε επανάληψη. Πρώτα έκλεισαν οι δημόσιες υπηρεσίες, μετά ήρθαν τα χρόνια της κρίσης και οι τράπεζες βρήκαν την τέλεια ευκαιρία να «συμμαζέψουν» τα δίκτυά τους, αδιαφορώντας αν ο ηλικιωμένος στο Πωγώνι πρέπει να κάνει ολόκληρο ταξίδι για να πάρει τη σύνταξή του.

Το είδαμε με το αιφνιδιαστικό κλείσιμο των φυλακίων στους Δρυμάδες και στο Πληκάτι.

Το βλέπουμε τώρα με το ΑΤΜ στο Δελβινάκι. Κλείνουν δομές, απομακρύνουν υπηρεσίες και μετά αναρωτιούνται στις τηλεοπτικές εκπομπές γιατί ερημώνει η ύπαιθρος και γιατί «σβήνουν» τα σύνορα.

Ας μην απορήσουν, λοιπόν, αν κάποια στιγμή η σιωπηλή οργή αυτών των ανθρώπων ξεχειλίσει. Γιατί όταν τους στερείς ακόμα και το αυτονόητο δικαίωμα στην πρόσβαση στα χρήματά τους ή στην ασφάλειά τους, η «ερημιά» που δημιουργείς κάποια στιγμή θα επιστρέψει ως ποτάμι οργής προς το κέντρο.