Όταν η τοπική αυτοδιοίκηση αποφασίζει να γίνει «πελάτης» σε αμφιβόλου αποτελεσματικότητας δίκτυα πόλεων, το αποτέλεσμα συνήθως γράφει… μηδέν.

Στην προκειμένη περίπτωση, ο Δήμος Μετσόβου και ο Δήμος Πρέβεζας πήραν ένα σκληρό μάθημα για το τι σημαίνει να εμπιστεύεσαι την τύχη των έργων σου σε τρίτους.

Ο λογαριασμός για την αγροτική οδοποιία είναι αποκαλυπτικός:

• Δήμος Μετσόβου: Έξι προτάσεις κατέθεσε, έξι απορρίφθηκαν. Μηδέν στα έξι!
• Δήμος Πρέβεζας: Τουλάχιστον πέντε προτάσεις στα αζήτητα. Άλλο ένα μεγαλοπρεπές μηδέν.

Τι κοινό έχουν οι δύο Δήμοι; Την περίφημη ΔΕΠΑΝ. Το Δίκτυο Πόλεων που, ως ΑΜΚΕ, φέρεται να έχει αναλάβει μελέτες για δεκάδες δήμους σε όλη την Ελλάδα.

Εδώ όμως γεννιούνται τα εύλογα ερωτήματα: Αλήθεια, πόσο προσωπικό διαθέτει αυτή η εταιρεία για να υποστηρίζει ταυτόχρονα δεκάδες δήμους και να εκπονεί εκατοντάδες μελέτες για αγροτική οδοποιία; Πώς προλαβαίνει να ανταπεξέλθει σε τόσες διαφορετικές προγραμματικές συμβάσεις, όταν τα αποτελέσματα στην Ήπειρο δείχνουν… πανωλεθρία;

Το πάθημα του Μετσόβου και της Πρέβεζας πρέπει να γίνει μάθημα και για τους υπόλοιπους. Η αγροτική οδοποιία είναι η «ραχοκοκαλιά» της παραγωγής μας και δεν μπορεί να γίνεται αντικείμενο πειραματισμών με μελέτες-φασόν που καταρρέουν στην πρώτη αξιολόγηση.

Μήπως ήρθε η ώρα οι Δήμοι να κοιτάξουν τις δικές τους τεχνικές υπηρεσίες (ή έστω πιο σοβαρούς συνεργάτες) αντί να «επενδύουν» σε δίκτυα που τους αφήνουν χωρίς ούτε ένα ευρώ για δρόμους;

Εν τέλει για την πανωλεθρία ποιος θα απολογηθεί στους πολίτες..