Σε ένα πρωτοφανές τέλμα και σε κατάσταση πλήρους εσωστρέφειας φαίνεται πως έχει περιέλθει η Πανηπειρωτική Συνομοσπονδία Ελλάδος (Π.Σ.Ε.), το άλλοτε καμάρι της ηπειρωτικής αποδημίας.
Οι τρεις παρατάξεις που συγκροτούν το διοικητικό συμβούλιο βρίσκονται σε τροχιά «αλληλοσπαραγμού», με τη διοικούσα παράταξη «Ενότητα για την Ήπειρο» να εξαπολύει μια ιδιαίτερα σκληρή επίθεση κατά των παρατάξεων «Συσπείρωση» και «Κίνημα Αποδήμων» (Κ.ΑΠ.Η.).
Η σπίθα που άναψε τη φωτιά ήταν η πρόσφατη Γενική Συνέλευση (29 Μαρτίου 2026), όπου η αντιπολίτευση κατάφερε να καταψηφίσει τον διοικητικό απολογισμό (πεπραγμένα) του Προέδρου, Μάκη Κιάμου.
Η κίνηση αυτή ερμηνεύτηκε ως προσπάθεια «ανατροπής» του Προεδρείου μέσω του καταστατικού, ανοίγοντας τον ασκό του Αιόλου.
Ακολούθησε ένα μπαράζ ανακοινώσεων με την πλειοψηφούσα παράταξη να περνά στην αντεπίθεση κάνοντας λόγο για «αλλότρια πολιτικά και προσωπικά συμφέροντα». Σύμφωνα με τη διοίκηση, η άρνηση του Προέδρου να δεχτεί την ενεργοποίηση του άρθρου 21 για καθαίρεση δεν είναι αυθαιρεσία, αλλά νομική στάση, καθώς ο οικονομικός απολογισμός ψηφίστηκε ομόφωνα.
Παρά το πολεμικό κλίμα, η διοικούσα παράταξη πετάει το γάντι στην αντιπολίτευση για το πώς θα λυθεί η κρίση που απειλεί την Π.Σ.Ε. με ακυβερνησία. Αν και δηλώνει ότι δεν θα επιτρέψει η Συνομοσπονδία να γίνει «λάφυρο», αφήνει για πρώτη φορά ορθάνοιχτο το παράθυρο για προσφυγή στις κάλπες, σημειώνοντας πως αν κριθεί σκόπιμο, είναι πρόθυμη να πάει «ακόμη και στην προκήρυξη έκτακτων εκλογών», αρκεί αυτό να γίνει μέσα από μια συναινετική διαδικασία και όχι υπό το καθεστώς εκβιασμών.
Το σίγουρο είναι ότι η μεγαλύτερη οργάνωση των αποδήμων της Ηπείρου περνά μια από τις πιο μαύρες σελίδες της ιστορίας της, την ώρα που οι ανάγκες της αποδημίας απαιτούν έργα και όχι εσωτερικές ίντριγκες.
Το μεγαλύτερο πρόβλημα, ωστόσο, δεν εξαντλείται στις νομικές ερμηνείες του καταστατικού και στις εσωτερικές ισορροπίες των παρατάξεων.
Η Πανηπειρωτική Συνομοσπονδία Ελλάδος φαίνεται να έχει εισέλθει σε μια βαθιά, δομική κρίση, έχοντας ουσιαστικά «κάψει τις γέφυρες» με την ίδια την Ήπειρο και τους ανθρώπους της.
Την ώρα που η περιοχή παλεύει με την ερήμωση της υπαίθρου, την ανεργία, τις ελλείψεις στις υποδομές και την ανάγκη για αναπτυξιακές πρωτοβουλίες, το κορυφαίο όργανο της αποδημίας αναλώνεται σε προσωπικές κόντρες και κομματικούς συσχετισμούς.
Η παρατεταμένη απαξίωση και ο «εμφύλιος» αποξενώνει ολοένα και περισσότερο τις τοπικές αδελφότητες και τους απόδημους, οι οποίοι βλέπουν με απογοήτευση το καμάρι της ηπειρωτικής εκπροσώπησης να αδυνατεί να παράξει ουσιαστικό έργο.
Όταν η συζήτηση μονοπωλείται από το ποιος θα καθίσει στην καρέκλα του Προεδρείου και οι ανακοινώσεις θυμίζουν πεδίο πολιτικής μάχης, η Π.Σ.Ε. παύει να αποτελεί τον συνδετικό κρίκο με την πατρίδα και μετατρέπεται σε έναν μηχανισμό που απλώς ανακυκλώνει την εσωστρέφειά του, μακριά από τα πραγματικά προβλήματα και τις ανησυχίες του απλού Ηπειρώτη.
