Φαίνεται πως μερικές αναμνήσεις από το σχολείο δεν ξεθωριάζουν ποτέ. Ειδικά αν είσαι ο Αλέκος Καχριμάνης και η ανάμνηση αφορά έναν γκρεμό στα Τζουμέρκα.

Σε μια εξομολόγηση που ακροβατεί ανάμεσα στην τεχνική έκθεση και το… ψυχογράφημα, ο Περιφερειάρχης αποκάλυψε πως η ενασχόλησή του με τον πολύπαθο δρόμο των Τζουμέρκων δεν είναι απλώς θέμα υποδομών, αλλά ένα παλιό, παιδικό απωθημένο.

«Είχα περάσει πρώτη φορά όταν ήμουν Πέμπτη Δημοτικού και το θυμάμαι ακόμη που έβλεπα το χάος», είπε με νόημα. Και κάπως έτσι, εξηγούνται όλα..

Η καθημερινή του παρουσία στο εργοτάξιο, οι συνεχείς τροποποιήσεις μελετών και το πείσμα για τα γεωπλέγματα. Τελικά, έπρεπε να περάσουν μερικές δεκαετίες για να τιθασεύσει ο Περιφερειάρχης το «χάος» που τον φόβισε ως μαθητή.

Βέβαια, το έργο δεν έχει μόνο συγκίνηση, έχει και… αστυνομικό ρεπορτάζ. Ο Περιφερειάρχης, φανερά εκνευρισμένος με τους «αρνητές των δρόμων» που γράφουν συνθήματα στα βουνά, ζήτησε –άκουσον άκουσον– από την αστυνομία να «ανοίξουν κινητά» για να βρεθούν οι δράστες!

Αν η ΕΛ.ΑΣ. αρχίσει να κάνει άρση απορρήτου για γκράφιτι σε βράχους, τότε σίγουρα ζούμε σε άλλες εποχές.

Το συμπέρασμα; Ο δρόμος θα τελειώσει, ο Περιφερειάρχης θα ησυχάσει από το παιδικό του τραύμα, αλλά η κόντρα στα ορεινά της Ηπείρου… παίρνει τις στροφές της!