Το χθεσινό περιστατικό με τον βαρύ τραυματισμό κατοίκου στο Ραδοβίζι του Δήμου Ζίτσας και τη σωτήρια κινητοποίηση στο Κέντρο Υγείας Βουτσαρά, δεν ήταν απλά μια ακόμη είδηση στο αστυνομικό ή ιατρικό ρεπορτάζ.

Ήταν μια τρανταχτή υπενθύμιση για το τι σημαίνει «Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας» στην αφιλόξενη και γερασμένη ηπειρωτική ύπαιθρο.

Όταν ένας άνθρωπος αιμορραγεί ακατάσχετα στα χωριά της Ζίτσας, τα 30 ή 40 χιλιόμετρα μέχρι τα μεγάλα νοσοκομεία των Ιωαννίνων δεν είναι απλά μια απόσταση αλλά μπορεί να αποτελεί την γραμμή μεταξύ ζωής και θανάτου.

Και εκεί, στη μέση της διαδρομής, ο Βουτσαράς λειτούργησε ως αυτό που πραγματικά είναι: μια νησίδα ασφάλειας.

Για μια ώρα περίπου, οι γιατροί και οι νοσηλευτές του Κέντρου Υγείας δεν έκαναν απλά τη δουλειά τους. Έδωσαν μάχη με τα δεδομένα, σταθεροποίησαν τον τραυματία και οργάνωσαν τη «γέφυρα» με την Αστυνομία για να κερδηθεί κάθε πολύτιμο δευτερόλεπτο.

Αυτό το διευκρινίζουμε γιατί συχνά, μέσα στη γενικότερη γκρίνια για την κατάρρευση του ΕΣΥ, ξεχνάμε τη σημασία αυτών των περιφερειακών δομών. Για τον κάτοικο του χωριού, τον αγρότη, τον κτηνοτρόφο, τον ηλικιωμένο, το Κέντρο Υγείας δεν είναι πολυτέλεια. Είναι το μοναδικό στήριγμα που του επιτρέπει να νιώθει ασφαλής στον τόπο του. Είναι η απάντηση στην ερήμωση της υπαίθρου.

Αντί, λοιπόν, να αντιμετωπίζονται τα Κέντρα Υγείας της Ηπείρου ως «βάρος» ή ως δομές δεύτερης κατηγορίας που υποστελεχώνονται, το κράτος οφείλει να δει το παράδειγμα του Βουτσαρά.

Οι άνθρωποι εκεί απέδειξαν ότι με επιστημονική επάρκεια και φιλότιμο μπορούν να κρατήσουν όρθια την επαρχία. Το ερώτημα είναι αν η Πολιτεία θα τους στηρίξει με το απαραίτητο προσωπικό και μέσα, ή αν θα συνεχίσει να επαφίεται στο «θαύμα» του προσωπικού φιλότιμου των γιατρών..

Διαβάστε ακόμη