Η εικόνα μέσα στις σήραγγες της Εγνατίας δύσκολα πείθει ότι αυτή η κατάσταση δημιουργεί αίσθημα μεγαλύτερης ασφάλειας στους οδηγούς.

Όταν ένας σύγχρονος αυτοκινητόδρομος λειτουργεί με μία στενή λωρίδα, πλαστικά κολωνάκια, συνεχείς περιορισμούς και ελάχιστα περιθώρια αντίδρασης μέσα σε κλειστό χώρο, το ερώτημα που γεννάται εύλογα είναι αν η κυκλοφοριακή αυτή πραγματικότητα μειώνει ή τελικά αυξάνει τον κίνδυνο.

Ο υφυπουργός Υποδομών Νικόλαος Ταχιάος υποστηρίζει ότι όλα γίνονται για την ασφάλεια και την πιστοποίηση των σηράγγων.

Ωστόσο, στις περισσότερες από αυτές τις ρυθμίσεις, η δεξιά πλευρά του δρόμου μοιάζει εξαιρετικά δύσκολο να λειτουργήσει ως πραγματική Λωρίδα Έκτακτης Ανάγκης.

Με τα κολωνάκια, το περιορισμένο πλάτος και τη συνεχή ροή οχημάτων, δημιουργείται εύλογος προβληματισμός για το κατά πόσο θα μπορούσε να περάσει με ασφάλεια ένα πυροσβεστικό όχημα ή ένα ασθενοφόρο σε περίπτωση έκτακτου περιστατικού μέσα στη σήραγγα.

Η καθημερινή εμπειρία των οδηγών δείχνει μια διαφορετική εικόνα από αυτή που περιγράφεται επίσημα: κόπωση, χαμηλές ταχύτητες για χιλιόμετρα, σύγχυση στις αλλαγές λωρίδων και διαρκή αίσθηση εγκλωβισμού μέσα στα τούνελ.

Όσο οι περιορισμοί αυτοί παρατείνονται χωρίς σαφές χρονοδιάγραμμα ολοκλήρωσης, τόσο περισσότερο ενισχύεται η αίσθηση ότι η Εγνατία λειτουργεί πλέον περισσότερο ως… εργοτάξιο διαρκείας παρά ως ένας σύγχρονος και ασφαλής αυτοκινητόδρομος.

Εκτός βέβαια αν τελικά η Εγνατία λειτουργεί ως… «λεφτόδεντρο». Γιατί, όπως και να το δει κανείς, τα ποσά που συνοδεύουν τις νέες πιστοποιήσεις, τις εργολαβίες και τις παρεμβάσεις στις σήραγγες είναι τεράστια. Και όταν οι οδηγοί βλέπουν καθημερινά ταλαιπωρία αντί για έργα, η καχυποψία δεν γεννιέται τυχαία..