Ενώ η κυβέρνηση και οι μελέτες της PwC μιλούν για επενδύσεις ύψους 10 δισεκατομμυρίων ευρώ και η χώρα οραματίζεται να γίνει ψηφιακό hub, η Ήπειρος φαίνεται να περιορίζεται σε ρόλο κομπάρσου, μένοντας πολύ χαμηλά στις προτιμήσεις των επενδυτών.
Παρά το γεγονός ότι η περιοχή διαθέτει ηλεκτρικό χώρο, η μελέτη αποκαλύπτει μια σκληρή αλήθεια: Το επενδυτικό ενδιαφέρον για την Ήπειρο είναι σχεδόν ανύπαρκτο σε σύγκριση με την υπόλοιπη Ελλάδα, κατατάσσοντάς την στις τελευταίες θέσεις ελκυστικότητας.
Τα νούμερα της «απαξίωσης»
Η σύγκριση των μεγεθών είναι αποκαλυπτική για το χάσμα που χωρίζει την Ήπειρο από τους μεγάλους παίκτες της αγοράς:
- Μόλις ένα αίτημα: Σε ολόκληρη την Ήπειρο έχει καταγραφεί μόνο μία εκδήλωση ενδιαφέροντος για τη Φιλιππιάδα.
- Ισχύς-«ψίχουλα»: Το ενδιαφέρον αυτό αφορά μόλις 0,4 MW. Για να αντιληφθούμε το μέγεθος, το συνολικό εκδηλωμένο ενδιαφέρον στη χώρα ξεπερνά το 1 GW (1.000 MW). Δηλαδή, η Ήπειρος διεκδικεί το 0,04% της συνολικής ισχύος!
- 6η θέση στην κατάταξη: Η Ήπειρος (μαζί με τη Δυτική Ελλάδα) βρίσκεται στην προτελευταία θέση της επενδυτικής ελκυστικότητας, πάνω μόνο από τα νησιά και την Πελοπόννησο, μένοντας έτη φωτός πίσω από την Αττική, τη Θεσσαλονίκη και τη Στερεά Ελλάδα.
Χώρος υπάρχει, επενδυτές όχι
Το παράδοξο είναι ότι η Ήπειρος έχει τις υποδομές να υποδεχθεί μεγάλα Data Centers, αλλά αυτά δεν έρχονται. Η μελέτη σημειώνει ότι η περιοχή έχει διαθέσιμη ισχύ 250 MW και υποσταθμούς που θα μπορούσαν να σηκώσουν μεγάλα φορτία.
Ωστόσο, οι επενδυτές φαίνεται να αγνοούν την περιοχή, επιλέγοντας κέντρα με καλύτερη συνδεσιμότητα και εγγύτητα σε μεγάλες αγορές. Η Ήπειρος, παρά το εξειδικευμένο προσωπικό που βγάζει το Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, αποτυγχάνει –μέχρι στιγμής– να προσελκύσει τους «hyperscalers» (Microsoft, Google, Amazon) που θα άλλαζαν το οικονομικό της προφίλ.
Το ρίσκο της ψηφιακής απομόνωσης
Αν η τάση αυτή συνεχιστεί, η Ήπειρος κινδυνεύει να μείνει εκτός του νέου παραγωγικού μοντέλου της χώρας. Όταν οι επενδύσεις των 10 δισ. ευρώ μοιράζονται σε Αττική, Θεσσαλονίκη και Κρήτη, η Ήπειρος μένει με ένα μικρό έργο στη Φιλιππιάδα, επιβεβαιώνοντας ότι η γεωγραφική της θέση ως «σταυροδρόμι» παραμένει στα χαρτιά και όχι στις τσέπες των επενδυτών.