Μια Ferrari καθαρής αξίας 256.303 ευρώ, με ΦΠΑ άνω των 61.500 ευρώ, βρέθηκε στο επίκεντρο φορολογικής υπόθεσης που κατέληξε σε οριστικό «όχι» από την ΑΑΔΕ για την επιστροφή του φόρου. Η υπόθεση, όπως αποτυπώνεται στην απόφαση 3045/13.11.2025 της Διεύθυνσης Επίλυσης Διαφορών (ΔΕΔ), φωτίζει τα όρια που θέτει η φορολογική διοίκηση ανάμεσα στη δηλωμένη επιχειρηματική πρόθεση και την απόδειξη πραγματικής οικονομικής δραστηριότητας.
Η εταιρεία, με έδρα την Πρέβεζα, συστάθηκε στα τέλη Οκτωβρίου του 2024 με αντικείμενο τη διαχείριση και εκμίσθωση ακινήτων. Λίγες εβδομάδες αργότερα προχώρησε σε θεαματική αύξηση του εταιρικού κεφαλαίου, από 1.000 σε 351.000 ευρώ, και τροποποίησε το καταστατικό της, προσθέτοντας στον σκοπό της την ενοικίαση επιβατηγών αυτοκινήτων χωρίς οδηγό.
Στο πλαίσιο αυτού του επιχειρηματικού σχεδιασμού, η εταιρεία εισήγαγε από τη Γερμανία ένα υπερπολυτελές αυτοκίνητο μάρκας Ferrari, καταβάλλοντας ΦΠΑ 61.512,72 ευρώ, καθώς και επιπλέον ΦΠΑ για τα έξοδα εκτελωνισμού. Στη συνέχεια υπέβαλε αίτημα επιστροφής του πιστωτικού υπολοίπου ΦΠΑ στη ΔΟΥ Πρέβεζας.
Το αίτημα ενεργοποίησε προληπτικό έλεγχο, κατόπιν εντολής της Διεύθυνσης Επιχειρησιακού Σχεδιασμού Ελέγχων. Κατά τον επιτόπιο έλεγχο της 12ης Φεβρουαρίου 2025, οι ελεγκτές διαπίστωσαν ότι η δηλωμένη έδρα της εταιρείας αντιστοιχούσε σε χώρο περίπου 10 τετραγωνικών μέτρων, εντός γκαράζ πολυκατοικίας ιδιοκτησίας εταίρου, χωρίς καμία επαγγελματική σήμανση ή ένδειξη λειτουργίας επιχείρησης ενοικίασης αυτοκινήτων. Το όχημα δεν εντοπίστηκε, με την εταιρεία να δηλώνει ότι βρισκόταν σε συνεργείο στην Αθήνα.
Οι έλεγχοι επαναλήφθηκαν τον Ιούνιο του 2025, δύο φορές την ίδια ημέρα, χωρίς να αλλάξει η εικόνα. Ούτε η Ferrari βρέθηκε, ούτε προέκυψαν στοιχεία που να αποδεικνύουν ότι είχε χρησιμοποιηθεί, έστω και μία φορά, για φορολογητέα πράξη. Πέρα από τα παραστατικά αγοράς και εκτελωνισμού και τις βεβαιώσεις του Υπουργείου Τουρισμού για τη δυνατότητα εκμίσθωσης, δεν προσκομίστηκαν συμβάσεις, τιμολόγια, φωτογραφικό υλικό ή άλλα αποδεικτικά πραγματικής δραστηριότητας rent a car.
Με αυτά τα δεδομένα, η ΔΟΥ δεν αναγνώρισε το πιστωτικό υπόλοιπο ΦΠΑ και προχώρησε σε οριστική πράξη διορθωτικού προσδιορισμού. Η εταιρεία προσέφυγε στη ΔΕΔ, υποστηρίζοντας ότι είχε προβεί σε όλες τις απαραίτητες νόμιμες ενέργειες και ότι η αγορά της Ferrari εντασσόταν στον επιχειρηματικό της σχεδιασμό, απορρίπτοντας τον ισχυρισμό περί προσωπικής χρήσης από τους εταίρους.
Η ΔΕΔ, ωστόσο, απέρριψε την προσφυγή. Όπως τονίζεται στο σκεπτικό της απόφασης, το δικαίωμα έκπτωσης και επιστροφής ΦΠΑ δεν θεμελιώνεται στην πρόθεση, στον καταστατικό σκοπό ή στις άδειες λειτουργίας, αλλά στην πραγματική χρήση των αγαθών για πράξεις που υπάγονται στον φόρο. Σε περίπτωση αμφισβήτησης, το βάρος της απόδειξης φέρει ο φορολογούμενος.
Στην προκειμένη περίπτωση κρίθηκε ότι δεν αποδείχθηκε ούτε η κατοχή και χρήση του οχήματος στο πλαίσιο φορολογητέας δραστηριότητας ούτε η ουσιαστική λειτουργία της εταιρείας ως επιχείρησης ενοικίασης αυτοκινήτων, με αποτέλεσμα το αίτημα επιστροφής του ΦΠΑ για την αγορά της Ferrari να απορριφθεί οριστικά.
