Ο Πρωθυπουργός δήλωσε στεναχωρημένος από την εικόνα που αντικρίζει όταν επισκέπτεται χωριά που ερημώνουν, όμως στην Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης δεν παρουσίασε ένα ολοκληρωμένο σχέδιο για την ανασυγκρότηση της ελληνικής υπαίθρου.

Αντιθέτως ανέφερε ότι η μείωση και από το 2027 κατάργηση του ΕΝΦΙΑ είναι μέτρο που μπορεί να λειτουργήσει ως κίνητρο για την επιστροφή στα χωριά, για τα οποία βλέπει βελτίωση των υποδομών ακόμη και της δημόσιας υγείας!

«Πρέπει να σας πω πως στεναχωριέμαι όταν πηγαίνω στα χωριά μας και βλέπω μία εικόνα εγκατάλειψης. Πρέπει να στηρίξουμε τους συμπολίτες μας που μένουν στα χωριά και να ενθαρρύνουμε άλλους συμπολίτες μας να φύγουν από τα αστικά κέντρα και είτε να επιστρέψουν στον τόπο τους είτε να μετακομίσουν σε κάποιο χωριό της αρεσκείας τους από την στιγμή που η προσβασιμότητα βελτιώνεται, οι τηλεπικοινωνίες βελτιώνονται, η δημόσια υγεία βελτιώνεται, η ζωή στο χωριό αρχίζει να είναι πιο βατή, πιο εύκολη από αυτό που μπορεί να ήταν πριν από κάποια χρόνια» ανέφερε χαρακτηριστικά ο Πρωθυπουργός.

Παρά τις εξαγγελίες, η πραγματικότητα δείχνει ότι τα χωριά της χώρας αργοσβήνουν. Η μείωση του πληθυσμού, η ερήμωση από νέους, η έλλειψη υπηρεσιών υγείας και υποδομών δημιουργούν ένα ασφυκτικό πλαίσιο που τα αποσπασματικά μέτρα, όποια κι αν είναι αυτά, δεν μπορούν να ανατρέψουν.

Ο κ. Μητσοτάκης μίλησε για «διπλή σύγκλιση» – την προσέγγιση της Ελλάδας με την Ευρώπη και των ασθενέστερων Περιφερειών με τις πιο ανεπτυγμένες. Υποστήριξε ότι έχουν ξεκινήσει περιφερειακά και τοπικά σχέδια ανασυγκρότησης, με διαβούλευση και προτεραιοποίηση έργων, φέρνοντας ως παραδείγματα την ολοκλήρωση μεγάλων οδικών αξόνων, όπως ο Πάτρα – Πύργος και ο Ε65.

Ωστόσο, τα λόγια για έργα και επενδύσεις δεν φαίνεται να συνοδεύονται από ένα συνεκτικό εθνικό σχέδιο αναζωογόνησης της ελληνικής περιφέρειας. Στον πρωτογενή τομέα, ο Πρωθυπουργός αναφέρθηκε σε έργα διαχείρισης νερού, βιώσιμες καλλιέργειες και ενίσχυση της κτηνοτροφίας, αλλά παραδέχθηκε το χάος με πάνω από 600 διαφορετικούς φορείς που διαχειρίζονται το νερό.

Αντίστοιχα, στον τουρισμό, σημείωσε ότι «οι επισκέπτες ανακαλύπτουν τα βουνά μας»..

Η πραγματικότητα δείχνει πως  η τουριστική ανάπτυξη δεν αρκεί για να συγκρατήσει τον μόνιμο πληθυσμό στην ύπαιθρο. Χωριά χωρίς σχολεία, γιατρούς, βασικές υποδομές και θέσεις εργασίας, δύσκολα μπορούν να σταθούν ζωντανά, όσο κι αν βελτιώνεται η προσβασιμότητα ή οι τηλεπικοινωνίες.

Η εικόνα που καταγράφεται σήμερα στην Ήπειρο, στη Δυτική Ελλάδα, αλλά και σε πολλές άλλες Περιφέρειες, είναι αυτή μιας αργής αλλά σταθερής ερήμωσης. Νέοι εγκαταλείπουν τους τόπους τους, οι ηλικιωμένοι παραμένουν μόνοι και οι τοπικές κοινωνίες συρρικνώνονται.

Η στήριξη που περιγράφεται σε φορολογικό ή τεχνικό επίπεδο μοιάζει περισσότερο με αποσπασματική παρέμβαση παρά με οργανωμένο σχέδιο ανασυγκρότησης. Το ερώτημα παραμένει… Μπορεί η ελληνική πολιτεία να παρουσιάσει μια ολοκληρωμένη στρατηγική για να αναστρέψει την πορεία της εγκατάλειψης ή θα περιοριστεί σε αποσπασματικές δηλώσεις και έργα; Έχει την βούληση να το κάνει;