Δύο μέρες τώρα, ο Δήμος Ζηρού ζει τον εφιάλτη της φωτιάς. Μεγάλα μέτωπα, πυκνός καπνός, συναγερμός σε κάθε γωνιά. Τα μηνύματα εκκένωσης ήχησαν στα κινητά, όμως για πολλούς κατοίκους η εγκατάλειψη δεν ήταν επιλογή. Έμειναν πίσω – όχι από αδιαφορία, αλλά από αγάπη για τον τόπο τους.

Με όσα μέσα είχαν, έδωσαν τη δική τους μάχη. Κουβάδες νερό, κλαδιά που χτύπησαν τις φλόγες, βυτία που ήρθαν ακόμη και από στάβλους, λάστιχα ποτίσματος που μετατράπηκαν σε.. μάνικες.

Άνθρωποι κάθε ηλικίας, πλάι-πλάι, νέοι οι περισσότεροι, έκαναν ό,τι περνούσε από το χέρι τους για να σώσουν σπίτια, επιχειρήσεις, δέντρα, δάση, μνήμες.

Να καθυστερήσουν τις φλόγες μέχρι να φτάσει πυροσβεστική βοήθεια..

Δεν υπήρχε κανένας τίτλος ή θεσμικός ρόλος μπροστά στη φωτιά. Υπήρχε μόνο η αποφασιστικότητα και η αλληλεγγύη.

Τα πρόσωπα μαύρισαν από τον καπνό, αλλά το πείσμα περίσσευε..

Η εκκένωση, το μήνυμα πρώτα οι ανθρώπινες ζωές… Όλα εύκολα, όταν κάποιος είναι μακριά.. Όταν η φωτιά είναι σε απόσταση αναπνοής είναι διαφορετικά.. Ναι πρώτα η ανθρώπινη ζωή.. Αλλά και η ανθρώπινη προσφορά, η βοήθεια, η αλληλεγγύη, η έμπρακτη αγάπη για τον τόπο και τα λίγα ή τα περισσότερα που χαρίζει σε γενιές και γενιές.

Αυτή η μάχη δεν γράφτηκε μόνο στα δελτία συμβάντων. Γράφτηκε στις καρδιές και στην ιστορία αυτών των χωριών. Και για αυτό τους αξίζει ο απόλυτος σεβασμός και η τιμή. Τιμή για την αυτοθυσία τους, για το θάρρος τους, για την αφοσίωση στον τόπο και στους διπλανούς τους.

Οι φλόγες, εκτός από τα πυροσβεστικά, τις έσβησε και η ψυχή των ανθρώπων τους – μια ψυχή που αξίζει θαυμασμό και ευγνωμοσύνη.