Το πρωινό εκείνο θα σημάδευε για πάντα την πόλη. Στο εξής δεν θα ήταν τίποτα ίδιο… Οι σκιές δεν θα έσβηναν ποτέ… Και ο θρήνος μπορεί να χάνονταν στην ιστορία όμως θα συνόδευε τα βήματα κάθε επισκέπτη που θα έφτανε σε τούτες τις γειτονιές.
Ήταν ημέρα Σάββατο. Εθνική Γιορτή. 25η Μαρτίου…
Κάτω από τη μπότα του κατακτητή που έσπερνε φωτιά και θάνατο. 1944!
Δεν ήταν γιορτή.
Ήταν η μέρα που ξεριζώθηκε βίαια η Εβραϊκή Κοινότητα των Ιωαννίνων.
1850 ψυχές φορτώθηκαν στα γερμανικά καμιόνια. Οδηγήθηκαν στο Άουσβιτς.. Επέστρεψαν μόλις 163!
Τα σπίτια τους, τα μαγαζιά τους, οι περιουσίες τους λεηλατήθηκαν. Το Κάστρο και τα δρομάκια πέριξ αυτού ερήμωσαν…
Τίποτα πια δεν θα ήταν ίδιο…
Τίποτα πια δεν είναι ίδιο… Η Εβραϊκή Κοινότητα των Ιωαννίνων αντέχει ακόμη. Μερικές δεκάδες πια, αλλά είναι εδώ για να θυμίζει…
Να μας θυμίζει και να την θυμόμαστε. Ως ένα κομμάτι της πόλης, που πλήρωσε βαρύ τίμημα για την ελευθερία και έβαλε τη δική της σφραγίδα στα Γιάννινα του χθες και του σήμερα.
{jathumbnail off}
