Ο γιατρός Σπύρος Νίκας γράφει για τους απινιδωτές

NIKAS SPYROS

NIKAS SPYROS

Με αφορμή τα δημοσιεύματα του Epiruspost.gr για την απουσία απινιδωτών από δημόσιους χώρους, ο πρώην αντινομάρχης Ιωαννίνων και γιατρός Σπύρος Νίκας, καταθέτει τις απόψεις και τις προτάσεις του.

Ο κ. Νίκας αναφέρει:

Γράφω με αφορμή τα δημοσιεύματα για τους απινιδωτές, διότι ήθελα να επισημάνω κάποια πράγματα:

α) Μάλλον σε δημόσια κτίρια είναι πιο χρήσιμος ένας απινιδωτής παρά σε χώρους άθλησης, εκτός και αν μιλάμε για ένα γήπεδο όπως π.χ. εκείνο που αγωνίζεται ο ΠΑΣ, όπου είναι βέβαιη η προσέλευση ατόμων μεγαλύτερης ηλικίας, άρα και με μεγαλύτερη στατιστικά πιθανότητα να παρουσιάσουν θανατηφόρα αρρυθμία. Ουσιαστικά λοιπόν ο απινιδιστής, όπως είναι η σωστή ονομασία και όχι απινιδωτής, απευθύνεται στους θεατές και όχι στους αθλούμενους, οι οποίοι είναι μικρότεροι αριθμητικά και ηλικιακά, αλλά και από πλευράς επιπέδου υγείας λόγω ηλικίας, άθλησης, τρόπου ζωής κτλ

β) Εύλογο είναι ότι σε υπηρεσίες που αφορούν δημόσια κτίρια, π.χ. εφορία, ΔΕΗ, ΟΤΕ κτλ είναι στατιστικώς πιθανότερο να συναντήσεις εκείνον τον πληθυσμό που διατρέχει μεγαλύτερο κίνδυνο για θανατηφόρα αρρυθμία, παρά νεαρούς 20χρονους ή 30χρονους που αθλούνται ερασιτεχνικά ή και επαγγελματικά. Πολύ άσχημο είναι αυτό που συνέβη στον 28χρονο στην Πρέβεζα, αλλά μάλλον δεν δικαιολογεί το αίτημα για παρουσία απινιδιστών σε χώρους άθλησης αδιακρίτως ή κατά προτεραιότητα.

Για να μην παρεξηγηθώ, δεν λέω ότι θα ήταν κακό να υπάρχουν και εκεί, αλλά λαμβάνοντας υπόψιν το κόστος ενός απινιδιστή και την πληθώρα των δημοσίων και ιδιωτικών κτιρίων και τοποθεσιών που υπάρχουν στο αστικό τοπίο των περισσότερων πόλεων, είναι φύσει αδύνατο να προβλεφθεί να υπάρχει τέτοιο μηχάνημα σε κάθε μέρος που θα μπορούσε να υπάρξει τέτοιο συμβάν.

Μακάρι στο μέλλον να υπάρχει η δυνατότητα ο κάθε ένας από εμάς να κουβαλάει πάνω του ένα τέτοιο μηχάνημα, ώστε αν του συμβεί θανατηφόρα αρρυθμία να βρεθεί κάποιος εκεί κοντά που να γνωρίζει τη χρήση του απινιδιστή και -κυριολεκτικά- να σώσει τον συνάνθρωπό του.

γ) Μέχρι να έρθει (?) εκείνη η στιγμή, ίσως θα ήταν πιο σκόπιμο να εστιάσουμε στην εκπαίδευση μελών της κοινωνίας στη χρήση απινιδιστή ώστε να αυξηθεί και η πιθανότητα ορθής χρήσης των όποιων απινιδιστών διαθέτουμε -και όπου τους διαθέτουμε- όταν και αν προκύψει ανάγκη.

δ) Χρήσιμο είναι εδώ να τονιστεί ότι αυτή η εκπαίδευση έχει δύο σκέλη, ή παραμέτρους: την ηθική “υποχρέωση” και την τυπική υποχρέωση, χωρίς εισαγωγικά.

Πιο συγκεκριμένα, μέχρι η κοινωνία μας να φτάσει σε εκείνο το ιδεατό επίπεδο όπου η μεγαλύτερη πλειοψηφία της θα θεωρεί ως ατομική ανάγκη και προσφορά το να είναι καταρτισμένη επαρκώς ώστε να παρέμβει και να σώσει τον διπλανό (και) με τη χρήση απινίδωσης (ή όπως γράφεται σε κάποιο άλλο άρθρο, “…με τη χορήγηση ρεύματος…”, ιατρική αργκό που μαρτυράει ότι ο συγγραφέας του άρθρου ενημερώθηκε από τις κατάλληλες πηγές και ανθρώπους), δεν πρέπει να παραβλέπουμε ότι ο νομοθέτης έχει φροντίσει να προνοήσει, καθιστώντας υποχρεωτική την εκπαίδευση σε ΚΑΡΠΑ (= Καρδιοπνευμονική Αναζωογόνηση) για τους εργαζόμενους σε δημόσιες υπηρεσίες, αεροδρόμια, δήμους κοκ και φυσικά ΟΛΟ (όχι μόνο το ιατρικό και νοσηλευτικό) το προσωπικό νοσοκομείων και άλλων ιδρυμάτων που αφορούν υπηρεσίες πρόνοιας, π.χ. ίδρυμα Νεομάρτυς Γεώργιος.

ε) Από την μικρή προσωπική μου εμπειρία, έχω διαπιστώσει απουσία τέτοιου είδους εκπαίδευσης και, περισσότερο ακόμη, απουσία επιθυμίας και διάθεσης εκ μέρους των περισσοτέρων ατόμων που ανήκουν στις ομάδες που είναι υποχρεωμένοι να εκπαιδευθούν.

Συνοψίζοντας,  με τις παρούσες συνθήκες είναι πιο εφικτό και πρακτικό να “επενδύσουμε¨ στον ανθρώπινο παράγοντα παρά να υπερεκτιμούμε τον ρόλο των συσκευών, οι οποίες βρίθουν τεχνολογίας αλλά στερούνται ευφυίας και πρωτοβουλίας.

με εκτίμηση
Σπυρίδων Αθ. Νίκας

{jathumbnail off}

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ