Ο Γιάννης Καλπούζος γεννήθηκε στο χωριό Μελάτες της Άρτας το 1960. Από το 1983 ζει και εργάζεται στην Αθήνα.
Το 2002 από τις εκδόσεις Κέδρος εκδόθηκε η συλλογή διηγημάτων του «Μόνο να τους άγγιζα» και το 2005 από τις εκδόσεις Άγκυρα, το μυθιστόρημά του «Παντομίμα Φαντασμάτων».
Το 2006 και το 2007 από τις εκδόσεις Ίκαρος εκδόθηκαν η ποιητικές συλλογές του «Το παραμιλητό των σκοτεινών Θεών» και «Έρωτας νυν και αεί», με την οποία ήταν υποψήφιος στη «μικρή λίστα» για το κρατικό βραβείο ποίησης 2008.
Ακόμη, έχει γράψει τους στίχους 67 τραγουδιών μεταξύ των οποίων τα: «Ό, τι αγαπώ είναι δικό σου» που ερμήνευσε η Γλυκερία, «Δέκα μάγισσες» με τον Γιάννη Σαββιδάκη, «Τι μου 'χει λείψει» με την Ελένη Πέτα, «Γιατί πολύ σ' αγάπησα» με τον Ορφέα Περίδη, «Απ' την Πρέβεζα στα Γιάννενα» με τους Οπισθοδρομικούς, κ.α. καθώς και 18 στίχους για το παιδικό θεατρικό «Τρυφεράκανθος».
Στα μέσα Νοεμβρίου 2008 κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Μεταίχμιο το μυθιστόρημά του με τίτλο «Ιμαρέτ» και υπότιτλο «Στη σκιά του ρολογιού». που κέρδισε το Βραβείο Αναγνωστών 2009. Το Ιμαρέτ μεταφράζεται στα τουρκικά και στα Ιταλικα, ενώ κυκλοφορεί και σε audio book.
Το 2011 κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Μεταίχμιο το μυθιστόρημά του "Άγιοι και δαίμονες" με υπότιτλο "Εις ταν Πόλιν".
Ανέλπιστα ήρθε το "Ιμαρέτ, στη σκιά του ρολογιού". Με συμβολισμούς και συνειρμούς, ήχους και αρώματα. Ήρθε να σπάσει το φόβο και την προκατάληψη, πως ναι οι άνθρωποι μπορεί να ζουν μαζί και να αγαπιούνται ακόμα κι όταν αντιμάχονται. Ήρθε να σπάσει το φόβο και την προκατάληψη, πως ναι οι άνθρωποι μπορεί να χάνονται, αλλά αφήνουν σημάδια ανεξίτηλα. Το νέο μυθιστόρημα του Γιάννη Καλπούζου, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις "Μεταίχμιο", μόλις σαράντα ημερών και έχει καταφέρει να μας πείσει και να μας προσελκύσει στην αλήθεια του.
Με κυρίαρχο το μήνυμα της συνύπαρξης των λαών στο βιβλίο, ποια αναγκαιότητα οδηγεί να μιλήσει κανείς γι' αυτή κάνοντας flash back 154 χρόνων;
Το βασικό ζητούμενο στο «Ιμαρέτ» είναι η καλή λογοτεχνία. Εκεί μέσα βρίσκεται και η απόλαυση της ανάγνωσης, και η τοιχογραφία της εποχής 1854-1882, και ο προβληματισμός , και τα μηνύματα, και ο στοχασμός, και η τέχνη του λόγου.
Αν και η συνύπαρξη είναι θέμα παγκόσμιο και διαχρονικό, δεν παύει κατά περιοχή ή χρονική περίοδο να αποτελεί αντικείμενο ιδιαίτερης διερεύνησης. Στο συγκεκριμένο μυθιστόρημα με απασχόλησε η συνύπαρξη των λαών επί Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα. Μια περίοδος η οποία γενικότερα δεν έχει φωτιστεί όσο θα έπρεπε και σχεδόν καθόλου στη Άρτα. Κι ο λόγος που θεωρώ αναγκαίο να διερευνηθεί, είναι γιατί πολλά στοιχεία τα οποία συνετέλεσαν στη διαμόρφωση της προσωπικότητας του σημερινού Έλληνα, καθώς και πολλά στερεότυπα και προκαταλήψεις μεταξύ Ελλήνων και Τούρκων αλλά και σε σχέση με τους Εβραίους έχουν την απαρχή τους σ' αυτά τα χρόνια. Αναπαριστώντας την εποχή εκείνη δίνεται το έναυσμα μιας επανεξέτασης της εικόνας του «άλλου» και η δυνατότητα μέσα από τη δική του σκέψη ο αναγνώστης να ακολουθήσει τα βήματα της διαδρομής μας μέχρι σήμερα και να εξάγει τα συμπεράσματα του. Γιατί μέσα στο σήμερα υπάρχει το χθες και μέσα στο χθες υπάρχει το σήμερα.
Σε ό, τι αφορά το γενικότερο και πανανθρώπινο μήνυμα της συνύπαρξης εμπεριέχεται στο «Ιμαρέτ» ως συμβολική αξία και ανακαλύπτεται σ' ένα δεύτερο επίπεδο ανάγνωσης, όπως και τόσα άλλα επίπεδα και νοητικές διαδρομές οι οποίες καλούν τον αναγνώστη με τις ακονισμένες κεραίες να κάνει τους απαραίτητους συνειρμούς.
Και σήμερα η ανάγκη της μετανάστευσης έχει μετατρέψει μέχρι πρότινος κλειστές κοινωνίες - όπως η ελληνική - σε πολυπολιτισμικές, ωστόσο η συνύπαρξη είναι δύσκολη με ισχυρό το ρατσισμό. Αποτελεί ευθύνη της κοινωνίας;
Δεν θεωρώ ότι υπάρχει ρατσισμός στη Ελλάδα. Ίσως οι συμπεριφορές ορισμένων να οδηγούν σ' αυτό το συμπέρασμα, ωστόσο δεν πρόκειται για γενικευμένο φαινόμενο. Το θέμα είναι ότι η πολιτεία βρέθηκε αρχικά ανέτοιμη να δεχθεί τόσο μεγάλο αριθμό μεταναστών και στη συνέχεια έπραξε και πράττει ελάχιστα προς την κατεύθυνση της εξασφάλισης στοιχειωδών συνθηκών διαβίωσης και διασφάλισης των εργατικών δικαιωμάτων τους.
Όσον αφορά την κοινωνία αποτελείται από άτομα και πολλοί έχουν επωφεληθεί καταχρηστικά από την εργασία των μεταναστών, εκμεταλλευόμενοι την ανυπαρξία κρατικής μέριμνας για την προστασία τους. Ο καθένας φέρει την ευθύνη που του αναλογεί.
Πέραν αυτών ανέτοιμη υπήρξε και η ελληνική κοινωνία, με αποτέλεσμα να αναδύεται ως άγριο ένστικτο το φαινόμενο του εξουσιαστή και εξουσιαζόμενου ανάμεσα στους έχοντες λίγα ή ελάχιστα και στους εξαθλιωμένους μετανάστες.
Σήμερα το "άλλο", το "διαφορετικό" και το "ξένο" δεν σημαίνει μόνο διαφορετική εθνότητα, θρησκεία ή γλώσσα. Μπορεί να σημαίνει διαφορετική αντίληψη και αισθητική. Σε αυτό τον ιδιότυπο ρατσισμό, πως μπορεί να απαντήσει η κοινωνία;
Ο άνθρωπος τα τελευταία 100 χρόνια πραγματοποίησε άλματα σε ό, τι αφορά
την τεχνολογία αλλά προχώρησε μόλις ελάχιστους πόντους ως προς την εσωτερική του καλλιέργεια, ενώ σε ορισμένους τομείς μπορεί και να οπισθοδρόμησε. Επήλθε έτσι μια ανισορροπία και η τεχνολογία παρέσυρε το μεγάλο πλήθος στο εύκολο, στο εύπεπτο, στην αισθητική ευτέλεια. Σε ό, τι δεν απαιτεί πνευματική ενέργεια και κόπο από την πλευρά μας. Αποχαυνωμένοι και αγκιστρωμένοι οι περισσότεροι από την εικόνα, την κάθε μορφής μόδα, το νεοπλουτισμό και εθισμένοι στην ανάγκη του μη αναγκαίου χάσαμε αφενός την αθωότητα και τις σταθερές της παραδοσιακής κοινωνίας και αφετέρου οδηγηθήκαμε σε πρότυπα που φαντάζουν σπουδαία χωρίς να είναι και συνάμα μας αφήνουν συγκινησιακά ακάλυπτους. Πρότυπα αποξενωμένα από την πνευματικότητα η οποία θα μπορούσε να αποτελέσει αντίβαρο στον πεζό κόσμο και στον ορθολογισμό του.
Όποιος λοιπόν εναντιώνεται σ' αυτή την πραγματικότητα έχοντας μια άλλη αντίληψη και αισθητική γίνεται στόχος. Λοιδορείται, σαρκάζεται, ονομάζεται γραφικός, ονειροπαρμένος, αιθεροβάμων, τοποθετείται στο περιθώριο και με δεκάδες άλλους χαρακτηρισμούς γίνεται αποδέκτης αυτού του ιδιότυπου ρατσισμού.
Ο μόνος τρόπος παρέμβασης στη διαμόρφωση μια άλλης κοινωνίας είναι να δημιουργηθεί ένα αυτόνομο πολιτιστικό ρεύμα, μια επανάσταση της «ποίησης». Του ποιητικού τρόπου ζωής και πρόσληψής της, ο οποίος έχει σα βάση την πνευματικότητα, την ενόραση, την παρατήρηση, τη φαντασία, το όνειρο, την αισθητική απόλαυση ως και αυτού του φαγητού ή του ποτού, το στοχασμό, την τέχνη, την ηδύτητα της συζήτησης, την αντίληψη που θέλει σε ισορροπία τον ψυχικό κόσμο με την καθημερινότητα, σε αρμονία την τεχνολογία με το περιβάλλον, ανοιχτούς ορίζοντες στη σκέψη και στην επικοινωνία, την ανταλλαγή ιδεών, την ουσιαστική μόρφωση και την εσωτερική καλλιέργεια. Του ποιητικού τρόπου ζωής που έρχεται σε αντίθεση με την πεζότητα, το στείρο ορθολογισμό, το φανατισμό, τη θρησκοληψία, την ευτέλεια της αισθητικής και προτείνει το δικό του όραμα προτάσσοντας κάθε ευγενές και δημιουργικό στοιχείο της ανθρώπινης ψυχής.
3°C 
97% 
3B Α